Mostrando entradas con la etiqueta Ariketak. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Ariketak. Mostrar todas las entradas

lunes, 11 de junio de 2007

ZUZENKETAK

Kaixo
Lanak argitaratzeko epea bukatu da eta zuetariko batzuk ez dituzue denak publikatu, beraz badakizue horrek zer nahi duen esan...
Beno, gaur blogaren zuzenketarekin hasi behar gara. Bakoitzak bestearen lanak zuzendu beharko ditu. Hau da zuzenketa ordena:
  • Soraya - Marian
  • Hasna - Unai
  • Erik - Vicky
  • Oscar - Ivan
  • Khalid - Sandra

martes, 22 de mayo de 2007

Reflexiona, ¿Qué conclusión sacas tú de este texto?

Voy caminando por un sendero.
Dejo que mis pies me lleven.
Mis ojos se posan en los árboles, en los pájaros, en las piedras.
En el horizonte se recorta la silueta de una ciudad.
Agudizo la mirada para distinguirla bien.
Siento que la ciudad me atrae.
Sin saber cómo, me doy cuenta de que en esta ciudad puedo encontrar todo lo que deseo.
Todas mis metas, mis objetivos y mis logros.
Mis ambiciones y mis sueños están en esa ciudad.
Lo que quiero conseguir, lo que necesito, lo que más me gustaría ser, aquello a lo que aspiro, lo que intento, por lo que trabajo, lo que siempre ambicioné, aquello que sería el mayor de mis éxitos.
Me imagino que todo eso está en esa ciudad.
Sin dudar, empiezo a caminar hacia ella.
Al poco de empezar a andar, el sendero se hace cuesta arriba.
Me canso un poco, pero no importa.
Sigo.
Diviso una sombra negra, más adelante, en el camino.
Al acercarme, veo que una enorme zanja me impide mi paso.
Temo... Dudo.
Me enoja que mi meta no pueda conseguirse fácilmente.
De tods maneras, decido saltar la zanja.
Retrocedo, tomo impulso y salto...
Consigo pasarla.
Me repongo y sigo caminando.
Unos metros más adelante, aparece otra zanja.
Vuelvo a tomar carrera y también la salto.
Corro hacia la ciudad: el camino parece despejado.



Me sorprende un abismo que detiene mi camino.
Me detengo.
Es imposible saltarlo.
Veo que a un lado hay maderas, clavos y herramientas.
Me doy cuenta de que están allí para construir un puente.
Nunca he sido hábil con mis manos...
... pienso en renunciar.
Mior la meta que deseo... y resisto.
Empiezo a construir el puente.
Pasan horas, días, meses.
El puente etsá hecho.
Emocionado, lo cruzo
y al llegar al otro lado... descubro el muro.
un gigantesco muro frío y húmedo rodea la ciudad de msi sueños....
Me siento abatido...
Busco la manera de esquivarlo.
No hay forma.
Debo escalarlo.
La ciudad está tan cerca....
No dejaré que el muro impida mi paso.
Me propongo trepar.
Descanso unos minutos y tomo aire...

De pronto veo,
a un lado del camino,
a un niño que mira como si me conociera.
Me sonrie con complicidd.
Me recuerda a mí mismo... cunado era niño.
Quizá por eso me atrevo a expresar en voz alta mi queja.

-¿por qué tantos obstáculos entre mi objetivo y yo?

El niño se encoge de homros y me contesta.

- ¿Por qué me lo preguntas a mí?

Los obstáculos no estaban antes de que tú llegaras...

Los obstáculos los trajiste tú.


Jorge Bucay, Cuentos para pensar

miércoles, 2 de mayo de 2007

Blog honetan taldeko ikasle guztiek gutxienez aurtengo ikasturtean 3 textu sartu beharko dituzte. Klasean lantzen ditugun hiru hizkuntzak erabili beharko dira, beraz, textu bana hizkuntz bakoitzean: euskaraz, gaztelaniaz eta inglesez.
Honetaz gain, ikasle bakoitzak, beste ikaskideen textuei 3 komentario egin beharko dio.